Anonim - Dokończenie "Szachów" Jana Kochanowskiego

Anna z Fiedorem skoro się pojęli,

Zaraz spróbować szczęścia w szachy chcieli
I z tym umysłem poszli do łóżeczka:

On z puszką szachów, z tablicą dzieweczka.
Nie mieli stołu ani siedzieć na czym,

Więc leżąc grali; jaka gra – obaczym.
Wnet ona naprzód rozłoży tablice,

W środku znak czarny białej szachownice,
A lubo skaza w czarnym polu była,

Ta rzecz by namniej gry nie przeszkodziła.
Fiedor też puszkę rozwiązał z szachami

I dobył naprzód Popu i z Rochami,
W grę się udawszy nie dawał poprawy,

Mocno nalegał, jako Rycerz prawy.
Ta zasię sztukę w tym swą wydawała,

Kiedy umyślnie pola naddawała,
Chcąc go wysilić; jakoż już bez trochy

Pop nie ustąpił placu z swymi Rochy,
Lecz iż z gry pierwszej wziął już był naukę,

Nie tracąc serca, pomieszał jej sztukę.
I taki dał met, aż jej zbladły lice,

Bo od impetu trzask poszedł z tablice.
Ona przegranej swej się dziwowała,

A coraz wzgórę warstatem kiwała.
Wtym gdy koniec gry, Fiedor z szachownice

Popa i Rochy wymknął, a tablicę
Anna stuliła, za ono przegranie

Grożąc mu wkrótce dać powetowanie;
On się też znowu stawić obiecował,

Tymczasem puszkę z szachy zawięzował.